Arie Joren

Reddende engelen

Fietser met een bijzondere missie

 

Een gesprek met een fietser met een bijzondere motivatie; Arie Joren, 58 jaar en 35 jaar getrouwd met Wilma. Ze wonen in het Brabantse Vortum Mullem en hebben twee zonen, een dochter en twee kleindochters. Arie werkt bij Hendrix Illesch in Oost Duitsland. Van maandag tot en met donderdag is hij in Beelitz, 600 kilometer van huis en adviseert grote rundveebedrijven.  Alpe D'HuZes en BIG Challenge, het fietsen voor kanker en promotie van de veehouderij, worden zo ook in Duitsland bekend.

Een fietser met een bijzondere motivatie want eind april 2010 kreeg Arie te horen dat hij maagkanker had. Zijn verhaal.

 

Alpe D'HuZes 2010 heeft Arie niet intensief gevolgd. Hij zat midden in het ziekteproces. 'Ik had maagklachten die maar niet overgingen. De huisarts gaf pillen en die werkten direct. De klachten verdwenen maar kwamen weer terug.' Dus opnieuw kreeg ik dezelfde kuur. Maar de klachten kwamen sneller terug dan na de eerste kuur.' In maart 2010 kwam Arie weer bij de huisarts. 'Daar  kwam ik mijn eerste reddende engel tegen. Een jonge vrouwelijke huisarts keek in mijn dossier en zei dat het zo niet goed was.'

 

 

Ze werkte volgens de uitsluitmethode. Arie kreeg diverse onderzoeken; bloedonderzoek en maagonderzoek. Volgens de internist was een maagzweer het probleem. Arie: 'En daar was mijn tweede reddende engel; de internist die toch verder wilde onderzoeken omdat het protocol dat voorschreef.' Twee weken later, 's avonds om half 7, kreeg Arie een telefoontje of hij de volgende dag langs kon komen. Arie was voor zijn werk in Duitsland en wilde eigenlijk daarvoor nog niet naar huis komen. Maar zijn derde reddende engel, zijn schoondochter, belde dat hij toch echt naar huis moest komen. Arie: 'De volgende dag kregen we te horen dat ik maagkanker had. Snel kom je in de behandelmolen en besef je dat opgeven echt geen optie is.'

Arie kreeg zijn eerste chemo in juni 2010. 'In de rustweken kreeg ik weer meer energie maar na elke keer werd dat minder. Een van mijn grootste teleurstellingen was dat ik na de laatste kuur niet snel opknapte. We gingen op vakantie naar Limburg, ik nam de racefiets mee en ik ging een rondje van 20 kilometer fietsen. Ik vond het een wereldprestatie toen ik met een uur terug was. Kort voor de terugreis wilde ik een iets langer rondje maken maar ik was nog nooit zo blij geweest dat ik terug was. Een moment van zwarte sneeuw,' vertelt Arie.

Nog een leuke anekdote tijdens zijn tweede chemo: 'Ik werd 's nachts wakker in het ziekenhuis en dacht ik moet toch iets gaan doen. Op de gang stond een hometrainer en ik ging dus twee keer een half uur fietsen. De verpleegster vroeg of het dat wel goed was. 'Vertel mij maar waarom het niet goed zou zijn,' was mijn antwoord. Toen ik later eens voor een controle kwam, vroegen ze direct: 'U bent toch die man van die hometrainer?'

Een operatie, maagverwijdering, volgde. Arie was er bang voor maar een overbuurman, die bij het ziekentransport werkt zei: 'Wees blij dat je hier bent, je bent niet de eerste dus ze hebben hier ervaring.' En dat gaf kracht. Het was ook spannend; je gaat op internet zoeken en leest dat de overlevingskans bij maagverwijdering 50% is. Arie: 'Ik ben redelijk nuchter ingesteld, maar je hebt je er maar bij neer te leggen.' Arie heeft het geluk van de hele wereld gehad zoals hij zelf zegt. Vanaf de eerste dag kon hij alles weer eten en ook gewoon drie maaltijden per dag, maar wel kleinere porties. 'In deze leeftijdsfase ben ik nog geholpen ook; je moet minder gaan eten en dat doe ik dus automatisch,' zegt Arie lachend.

Tijdens het ziekteproces is Arie continue in beweging gebleven. Hij heeft altijd veel gefietst. Hij kwam thuis na de operatie en de geplande verbouwing heeft hij maar gewoon door laten gaan. 'Wilma wilde de verbouwing al afblazen maar ik dacht ik ben veel thuis en heb dan wat afleiding,' lacht Arie.

Arie: 'In de zomer van 2011 gingen we naar Zuid Frankrijk, naar de Tarn. Een prachtige streek, met bergen en hoogteverschillen van 600 meter. Het fietsen ging hier goed, dat gaf een voldaan gevoel. Het was onze vriend Johan, die ´s avonds, terwijl we van een wijntje zaten te genieten, zei: 'Heb je al eens gedacht om met de Alpe d´HuZes mee te doen?' Ik had er inderdaad over nagedacht, maar vaak moet je een duwtje krijgen. Ik vind het echt een "Gods wonder" dat het zo goed met mij gaat, dat ik me verplicht voel om iets terug te doen. Zodat meer mensen verder kunnen, ondanks deze verschrikkelijke ziekte.'

Een tweede duw kreeg Arie door de inleiding van Coen van Veenendaal, één van de initiatiefnemers van Alpe d´HuZes. 'Coen heeft mij geraakt met de stelling dat je alleen iets kunt bereiken, wat boven jezelf uitstijgt als het aan de volgende kenmerken voldoet: Groot durven zijn, Onbaatzuchtig, Onafhankelijk, Dromen, Afzien en Vertrouwen. Toch blijft die twijfel, zou ik dit wel kunnen, zowel die Alpe 6 maal bedwingen, als het belangrijkste: voldoende sponsorgelden ophalen om mogelijk te maken dat kanker binnen 10 jaar geen dodelijke maar een chronische ziekte is. Dus ben ik de volgende zondag op de racefiets geklommen voor mijn test; een tocht van 70 km over alle heuveltoppen van Groesbeek en omgeving. Dat ging prima.'

Arie meldde zich aan voor het bedrijfsteam van Hendrix UTD en gaat de Alpe D'HuZes fietsen in juni 2012. 'Ik sta er versteld van hoe gemakkelijk het sponsorgeld binnen komt. Iedereen wil je helpen. Kanker heb je niet alleen, vooral voor je directe omgeving is het heel zwaar. Mijn vriend Jo zit op mijn bagagedrager: hij heeft slokdarmkanker met uitzaaiingen op de lever. Met kerstmis vierden we hun uitgestelde 40-jarige bruiloft. Daar werd er door de familie een lied gezongen, met de gebruikelijke wensen en tot besluit het "Lang zullen ze leven". Deze hartenwens was zo mooi, zo intens, dat niemand de ogen droog kon houden en met een brok in de keel, dreigde het lied stil te vallen. Gelukkig, konden enkele zangers zich herpakken en werd het "Lang zullen ze leven" passend uitgezongen. Een heel mooi voorbeeld van "Opgeven is geen optie". Arie, heel veel succes!