Arnold Reichert

Als je binnenkant maar hetzelfde blijft

Fietser met een bijzondere missie

"Met Ellen op mijn bagagedrager is opgeven voor mij geen optie!" zegt Arnold Reichert uit Westerbeek, deelnemer Alpe D'HuZes met team Hendrix-UTD. Arnold (51) is getrouwd met Ellen (48) en samen hebben ze twee dochters Chantal (14) en Anouk (12).

Ellen: "Ik had al langere tijd last van mijn schouders en rug. We dachten wat sportklachten door het intensieve paardrijden. Dus het advies was rustiger aandoen en fysiotherapie." De klachten gingen niet over en Ellen werd verder onderzocht. "Op 30 mei 2011 ging ik naar het ziekenhuis voor een mammografie en een echo. Ik zag zelf ook direct dat het er niet goed uit zag. De chirurg kwam erbij en nam een punctie. 's Avonds kregen we al de uitslag dat het borstkanker was."Arnold vervolgt: "En dan moet je het de meiden gaan vertellen. De eerste reactie is "mama gaat dood". We hebben meteen open alles verteld. Ze wilden ook mee naar een gesprek met de oncoloog." Het toeval wilde dat Ellen's moeder, Wil, dezelfde klachten had en ook de uitslag borstkanker kreeg. Op 20 juni werd Wil geopereerd en de dag erna Ellen. Na een maand bleef Ellen last van haar rug houden en werd er nogmaals een botscan gemaakt. Op de borst was een plek te zien. Gelukkig bleek dit een beschadiging van een rib te zijn door een klemmetje dat tijdens de operatie was gebruikt. Arnold: "De zomervakantie van 2011 stond in het teken van wachten op uitslagen. Als die er weer zijn kun je weer plannen maken. Wij zijn wel mensen van vooruit kijken en niet terug, dat heeft toch geen zin." En Ellen vult aan: "Ik heb niets aan statistieken. Ik heb altijd gezond geleefd en krijg toch kanker. Je moet daar niet bij stil staan maar vooruit kijken, daar haal je meer energie uit. Als je open bent, ook al is dat soms moeilijk, krijg je veel meer reacties en daar heb je steun aan. Ieder reageert op zijn eigen manier en sommige mensen kunnen er moeilijk mee omgaan. Dat moet je ze niet kwalijk nemen, ze kunnen niet anders."

 

 

In de zomer kreeg de familie Reichert gelukkig goed nieuws. Er waren geen uitzaaiingen. In september volgden 30 bestralingen in Nijmegen, 5 dagen per week. Ellen: "Daarna ging ik altijd een paar uur werken. Dat ging prima. Maar toen startte de chemo. Megazwaar! Ik was er elke keer doodziek van en had veel medicijnen tegen de misselijkheid nodig. Ik kreeg ook nog allergische reacties. De laatste kuren gingen wat beter en met kerst had ik een goede afleiding want ik mocht heel veel eten om bij te tanken voor de volgende kuur. Als je in het ziekenhuis komt ontmoet je heel veel aardige, vrolijke mensen. Bewonderenswaardig, daar krijg je zelf weer energie van." Ellen was altijd heel actief; veel buiten bezig en paard rijden maar na de chemo zat Ellen als een zombie op de bank. Haar energie kwam heel langzaam weer terug. Arnold: "Als ik thuis kom, kijk ik naar de tuin. Daaraan zie ik hoe het gaat. Als er in gewerkt is, gaat het goed."  Haar grootste hobby paardrijden, kan Ellen nog niet. Ze heeft nog onvoldoende kracht in haar armen. Ellen: "Vooruit kijken helpt, het komt wel weer."

Arnold: "Ik kende BIG Challenge natuurlijk al vanuit Hendrix-UTD. Ik hoorde het verhaal van Coen van Veenendaal, wat een inspiratie! Ik kreeg er koude rillingen van en heb me ook direct aangemeld. Met samenwerken bereik je meer en dat is ook het mooie aan het team. Een goede promotie van de Nederlandse veehouderij en samen strijden tegen kanker. Gezamenlijk een doel nastreven. Een geweldig mooie uitdaging! Ik train hier in de buurt met een fietsmaat. Helaas is zijn moeder eind vorig jaar overleden aan longkanker. Voor Maria fiets ik ook de Alpe D'HuZes!"

Dochter Anouk komt binnen en vertelt spontaan en duidelijk waarom papa gaat fietsen: "Ik vind dat papa het goed doet omdat mama het heeft, of heeft gehad. Hij wil zoveel mogelijk geld op halen om sneller oplossingen te krijgen voor kanker. Mama wil het liefst geen chemo meer want daar wordt je zo ziek van. Dat ze haar haren verloor was niet erg; als je binnenkant maar hetzelfde blijft. En dat is ze gebleven. Kanker maakt je lijf wel ziek maar van binnen is mijn moeder niet veranderd." Wijze woorden van een 12-jarige.

Ellen: "Ik heb wel geleerd om kritisch te zijn. Als je er op tijd bij bent kun je nog wat aan kanker doen. Mijn moeder is ook goed opgeknapt, gelukkig zonder chemo. Ze gaat ook mee naar Frankrijk, samen met onze meiden. Het is belangrijk dat zij zien wat daar gebeurt."

Arnold: "Ellen heeft gelukkig een enorme drive en drang om te vechten tegen deze verschrikkelijke ziekte om ook weer zo snel mogelijk gezond te worden. Voor Ellen is opgeven echt geen optie. Wij ervaren direct dat geld inzamelen voor kankeronderzoek noodzakelijk is om kanker binnen tien jaar van een dodelijke in een chronische ziekte te veranderen. En zoals Coen van Veenendaal zegt: "If you want to be the change, you must be the change!"