Hans & Stefan Diepstraten

Samen de handen ineen


Fietsers met een bijzondere missie

Op bezoek voor een interview met de gebroeders Diepstraten. Beiden zijn fietsers met een bijzondere missie want in 2008 verloren ze hun zus Ingrid aan kanker. Afgelopen zomer ontstond het idee om mee te doen met de Alpe d'HuZes. Hans: "Op een verjaardag vertelde René Witlox, vriend en varkenshouder, dat hij mee ging doen aan de Alpe d'HuZes en dat BIG Challenge nog op zoek was naar mensen die op varkensbedrijven werken. Ik vond het direct een geweldig idee."

Stefan werd geïnspireerd door een collega van zijn vrouw Marga, die had meegedaan aan de Alpe d'HuZes. Stefan: "Op vakantie in Italië fietste ik voor de eerste keer en dat ging goed. Ons mam was 1,5 maand naar Canada geweest en een dag na haar thuiskomst barbecueden we met de hele familie. Hans en ik vertelden allebei dat we mee wilden doen aan BIG Challenge. Het was voor ons allebei een verrassing dat de ander ook mee wilde doen en iedereen was direct enthousiast!" En dus fietsen ze in juni 2012 samen met het team BIG Challenge 5 de Alpe D'HuZes.

Hans (45) woont samen met Irvie en hun kinderen Guus (4,5) en Fleur (3) in Haaren en werkt op een varkensbedrijf. Zijn grootste hobby is duiken, vooral wrakduiken op de Noordzee. Stefan (42) is getrouwd met Marga. Ze wonen met hun kinderen Maud (7), Jorn (5) en Britt (4) op hun varkensbedrijf in Lage Mierde.
Hans vertelt: "Ik hoop door deze actie dat in de toekomst anderen niet hoeven mee te maken wat wij ervaren hebben tijdens de ziekte van Ingrid." En Stefan: Deze hartverscheurende strijd gun je niemand of hoop je nooit mee te hoeven maken."

 

Samen vertellen ze het verhaal van Ingrid. "Ons Ingrid kreeg op haar 29e, in 1996, borstkanker en werd geopereerd. Natuurlijk volgden er controles maar na de operatie en bestraling was ze schoon verklaard en kreeg ze geen chemo. Zo was toen de procedure. Chemo werd toen niet ingezet als ze dachten dat het niet nodig was. Tegenwoordig is chemo meer standaard. Ingrid trouwde met Hans Verhoeven en kregen dochter Sam en zoon Dirk. Tien maanden na de geboorte van Dirk ontdekte Ingrid een knobbel in haar nek en bleken er uitzaaiingen in botten en longen te zitten. Misschien als gevolg van haar veranderde hormoonhuishouding? Het was al snel duidelijk dat ze niet beter zou worden. Ze kreeg steeds meer beperkingen maar heeft er nog vijf jaar mee geleefd. In 2008 overleed ze, 41 jaar jong."

Stefan reageert emotioneel: "En achteraf denk je ben ik er wel genoeg voor haar geweest? Ik realiseer me nu steeds meer wat ze mee heeft gemaakt. Als nabestaanden heb je een machteloos gevoel." Hans: "Ik woonde natuurlijk dichterbij, had geen eigen bedrijf meer en ging na mijn werk steeds vaker even langs. Soms maar vijf minuten maar het werd steeds vaker en intensiever. Dat liep gewoon zo. Met Nieuwjaar 2006 zijn we nog samen naar Curaçao geweest." En Hans kijkt nog wat verder terug: "Als kinderen waren Ingrid en ik veel bij elkaar. We scheelden maar een jaar, speelden veel met elkaar, vochten ook vaak en later gingen we samen uit. Met Ingrid heb ik mijn 200e duik gedoken, ik vind het fijn dat dat in mijn logboek staat. We hadden veel onderling respect, het voelde goed."

"Ons mam kreeg helaas 6 jaar geleden ook borstkanker. Zij was toen 67 en is er goed van opgeknapt. Bij Ingrid was het veel agressiever. Hoe jonger hoe slechter de overlevingskans. Maar je moet nooit zeggen dat overkomt mij niet, dat hebben we wel gemerkt."

Ingrid heeft haar DNA laten opslaan zodat haar dochter dat later, als ze wil, kan laten onderzoeken. Dat was voor haar ook heel moeilijk; is mijn dochter ook gevoelig? Toen kon ze er niets mee. Dat kan haar dochter straks zelf bepalen. Kinderen hebben namelijk het recht van niet-weten. Het is de vrije keuze van een volwassen kind of ze wil weten of ze erfelijk belast is. Tegen die tijd zijn er misschien ook meer onderzoeksmogelijkheden. Op de vraag hoe ze hun zus zouden omschrijven noemen beiden direct: "Gedreven, volhardend, eigenwijs en ons Ingrid was een strijdbaar persoon. Als ze iets in haar kop had, had ze het niet in haar kont. Vroeger wilde ze boerin worden maar na twee jaar Middelbare Agrarische School wilde ze dat niet meer. Ze switchte naar Mbo-verpleegkunde en later naar Hbo-V. Ze heeft ervoor moeten knokken maar ze had dat besloten en ging ervoor." Nadat ze in 1996 borstkanker had gehad werd ze regionaal secretaris van de Borstkankervereniging. Hans: "Dat leek me erg confronterend. Je moet regelmatig leden uitschrijven die overleden zijn. Daarvoor moet je toch sterk in je schoenen staan." Ingrid organiseerde ook samen het Vicky Brownhuis een symposium "Als je niet meer beter wordt", met onderwerpen als stervensbegeleiding, erfrecht en omgaan met dood en jonge kinderen. "Wij vonden het ontzettend knap dat ze dat in haar positie deed terwijl er voor haarzelf geen behandeling meer mogelijk was."

De broers vertellen druk over hun zus. "Ingrid had een positieve uitstraling, niet klagerig en ze deed zich altijd fitter voor dan ze was. Moeder kwam elke dag bij haar en nam steeds meer van Ingrid over. "Dat ging op een ontspannen manier. Nu past ze nog steeds op haar kleinkinderen Sam en Dirk." Vader Diepstraten overleed zeven jaar geleden aan hartfalen.
Stefan: "Ingrid kon goed over haar ziekte en afscheid praten. Ze heeft familie en vriendinnen een maand voor haar overlijden ieder een ingelijste foto met een persoonlijk briefje erbij gegeven. Haar afscheid heeft ze zelf geregeld. De laatste dagen waren heel intensief. Ze lag de laatste week thuis in bed. Het afscheid is goed geweest. Tijdens de uitvaart heeft haar man haar zelf geschreven verhaal voorgelezen."

 

"Na het overlijden gaat ons leven "gewoon" door, tenminste ons dagelijks leven verandert niet. Voor onze zwager is het dagelijks leven direct veranderd, dat is veel moeilijker," blikt Hans terug.
Moeder kende Alpe D'HuZes en BIG Challenge niet. Nu is ze heel trots en draagt het uit. Ze kijkt er naar uit om met beide gezinnen mee naar Frankrijk te gaan. "Het mooie van BIG Challenge is ook de gezamenlijke promotie van de veehouderij. Een prachtige sector."
Hans en Stefan zijn druk aan het trainen. "Dat kost veel tijd maar het gaat boven verwachting goed. Het is geweldig om mee te doen aan deze sportieve uitdaging. We organiseren  een spinning marathon. Ook hebben we T-shirts met een foto van Ingrid laten maken en daar gaan we zeker mee fietsen!"

Het is zoals Stefan zegt: "Deze hartverscheurende strijd gun je niemand of hoop je nooit mee te hoeven maken. Daarom wil ik zonder enige fietservaring toch zes keer die verschrikkelijke berg beklimmen. Op deze manier wil ik een steentje bijdragen om geld bijeen te krijgen, wat nodig is om van deze dodelijke ziekte een chronische ziekte te maken." Samen de handen ineen, Hans en Stefan gaan ervoor. Ingrid zou trots op haar broers  zijn!